و امّا اگر امر مشتبه شد به اينمعنا كه اهل خبره نيز نتوانند بهيچيك از عود و عدمش حكم نمايند در روايت آمده كه تا يكسال بايد صبر كرد اگر مويها روئيده شد كه ارش اين مدّت را از جانى گرفته و در صورت در نيامدن مويها ديه را از او مىستانند . حال اگر قبل از يكسال مجنى عليه مطالبه ارش نمود بر جانى لازمست آن را بوى بدهد زيرا ارش يا تمام حق بوده و يا مقدارى از آن مىباشد پس علىاىّحال بر جانى اعطايش لازمست فلذا اگر سال ذشت و مويها عود نكرد بر او لازم است مقدار ديگرش را داده و ديه را تكميل كند و در صورت روئيدن مويها چيزى بعهده‌اش نمىباشد چن حق را پرداخته است . قوله : و فى كلّ واحد منهما : يعنى من الحاجبين . قوله : نصف ذلك : مشار اليه [ ذلك ] خمسأة دينار مىباشد . قوله : و قيل فيهما الدّية كغيرهما : ضمائر تثنيه به حاجبين عود مىكند . قوله : ممّا فى الانسان منه اثنان : ضمير در [ منه ] به ماء موصوله راجعست . قوله : و لو عاد شعرهما : يعنى شعر الحاجبين . قوله : اى بعض كلّ واحد من الشعور المذكورة : يعنى مويهاى سر و لحيه و ابروها . قوله : و ان اختلف كثافة و خفّة : ضمير در [ اختلف ] به محل راجع است . قوله : فالمروىّ انّه ينتظر سنة الخ : مدرك و مستند وجوب صبر